Dikira hoki dapet kontrakan 500rb. Ternyata isinya kuntilanak nagih utang nyawa.
Bima kuli miskin terpaksa "kawin" sama Sumi demi nyawanya. Kirain lunas?
SEASON 2 DIMULAI: Bakri penghuni baru masuk. Nyawa jadi DP kontrakan.
Berani baca jam 12 malam?
Karya ini diterbitkan atas izin NovelToon Maulana Alhaeri, isi konten hanyalah pandangan pribadi pembuatnya, tidak mewakili NovelToon sendiri
Obong Kontrakan Setan
Dingin.
Kuku item kunti udah nempel di jakun Bima. Bau bangkai tikus nyampur kembang kuburan nusuk idung sampe otak. Di lantai warteg, Fitri ngorok halus, busa di mulutnya udah mengering. HP di tangan Bima masih nyala, suara anaknya di kampung udah ganti jadi ketawa cekikikan. Bukan ketawa bocah. Ketawa tua.
"Jadi... aku ambil yang paling gampang dulu ya...?" Kunti nyengir. Giginya item runcing. Matanya ngelirik Fitri.
Tiba-tiba otak Bima nyetrum. Keinget omongan Pak Kontrakan seminggu lalu, pas malem Jumat Kliwon.
"Setan kemelekatan, Mas. Dia diiket sama tempat mateke. Nek omahe ajur, dia melu ajur. Tapi... sing manggon yo iso melu katut."
Bima ngelirik ke belakang etalase Bu Warteg. Galon bensin eceran. 5 literan. Tutupnya ijo.
"TAEK KARO TUMBAL!"
Bima nggerung. Tangannya yang tadi gemeter sekarang ngepal. Jimat kain kafan di genggamannya dia banting ke muka kunti. PLAK!
"NYOWOKU GUDUK BAYAR KONTRAKAN BOSOK!"
Kunti njerit. Jeritannya bikin sisa kaca etalase yang retak langsung AMBYAR. Bu Warteg jatoh pingsan. Sumi di kaca luar jerit kenceng, "MAS OJOOO!"
Kesempatan. Bima nyerang. Dia sambar galon bensin itu. Tutupnya dia gigit, BUAK. Bensin dia siram ke badannya sendiri. Dari rambut, muka, sampe kaos oblong bututnya. Bau bensin nyengat ngalahin bau bangke.
"NEK AKU MATI, KOWE MELU MATI SIALAN!" Bima nyolok korek gas dari saku. CTEK. Api kecil nyala di jempolnya. Terang sesaat di warteg gelap.
Kunti njerit mundur. Kulit mukanya yang putih ngebul kena cahaya api. Kayak kulit ayam disundut rokok. "WEDIIII... KOWE WEDI GENI YO ASU?!" Bima maju selangkah.
Fitri yang udah sakaratul maut tiba-tiba narik kaki Bima. Suaranya lirih tapi jelas, "Mas... Adek... tolong Adek..."
Sumi gebrak-gebrak kaca dari luar sampe tangannya berdarah. "Mas Bima! Ojo ngawur! Nek Mas mati, aku piye?! Aku gak duwe sopo-sopo maneh!"
Bima natap Sumi sekilas. Matanya Sumi penuh air mata darah. Terus natap Fitri yang udah biru. Terus denger ketawa anaknya di HP.
"BU WARTEG!" Bima teriak ke Bu Warteg yang merem melek. "TOLONG TELP AMBULANS! KARO POLISI! ANAKKU DI KAMPUNG KESURUPAN!"
Tanpa nunggu jawaban, Bima nyaut Fitri. Digendong lagi. Tangan kiri gendong Fitri, tangan kanan nenteng galon bensin yang tinggal setengah. Korek masih nyala di sela jarinya.
Dia ngibrit. Nerjang ujan deres. Nerjang gelap. Tujuannya cuma satu: KONTRAKAN SIALAN ITU.
Sepanjang gang, anjing pada ngelolong bareng. Lampu jalan pada mati satu-satu pas Bima lewat. Kayak jalan dibuka khusus buat orang mau mati.
Sampe depan kontrakan, pintunya udah mangap dewe. Bau busuk dari dalem 10x lipat lebih parah dari kemaren. Bau comberan, bau bangkai, bau pringisan.
Bima dobrak masuk. BRAK!
Sumi asli udah berdiri di tangga. Bukan bayangan di kaca. Wujud utuh. Daster putihnya sobek-sobek, rambutnya ngelampir lantai. Tapi dia nangis. Nangis beneran.
"Mas... ojo... aku njaluk ngapura..." Sumi jatoh dengkulnya di anak tangga. "Aku ngapusi Mas. Aku dudu korban. Aku... aku sing mbiyen gantung diri neng kene. Mergo meteng karo wong sing nduwe kontrakan iki... Mergo diusir... Aku sing ngundang Mas mrene... aku kepengen konco..."
Bima bengong. Bensin netes dari kaosnya. "PANTES... PANTES AMBUNE KAMAR MANDI KOYO KOE..."
Dari kamar mandi, suara ketawa kunti menggema. "HIIII... AKHIRNYA NGAKU KOWE, SUM! Dasar pelakor gaib! Ngaku-ngaku korban ben dirabeni lanangan!"
Banyu krannya nyala sendiri. Byurr. Merah. Kayak darah.
"Sek takok, Bima!" Kunti muncul nyembul dari plafon. Kepalanya muter 180 derajat. "Kontrakan iki nyawaku. Nek mbok obong, nyawane babu iki melu kobong! Wani kowe mateni bini simpenanmu dewe? HAH?!"
Sumi ndangak. Mukanya hancur. "Bener Mas... nyawaku kaiket neng kene. Nek kontrakan kobong... aku musnah... selawase... Tapi... tapi aku ikhlas Mas... Asal Mas karo Mbak Fitri slamet..."
HP Bima bunyi lagi. Keras banget. Ibu Mertua njerit-jerit: "LEEE! ADEK WES MELEK! TAPI MATANE IRENG KABEH! ADEK NJEDOL-NJEDOL KARO NGOMONG 'OBONG... OBONG OMAHE PAKDE...' LE TULUNGIII!"
Suaranya anak Bima nyaut dari jauh, "PAKEEE... PANAS PAKEEE... OMAH GEDE PANAS..."
Bima merinding. Omahe Pakde \= kontrakan iki. Anaknya di kampung bisa ngerasain.
Udah. Cukup.
Bima nurunin Fitri pelan ke lantai. Fitri udah pingsan lagi. Terus Bima berdiri. Di tengah ruang tamu kontrakan sempit pengap itu.
Tangan kiri korek api. Udah panas. Jempolnya melepuh.
Tangan kanan galon bensin. Tinggal seperempat.
Di depannya Sumi nangis-nangis nyembah, "Mas, aku sayang Mas... suwun wes gelem manggon karo aku 6 wulan..."
Di atasnya kunti ngakak-ngakak, rambutnya ngejuntai kayak mau ngiket leher Bima.
Di HP-nya, anaknya njerit-jerit kepanasan.
Bima narik napas. Ujan dari atap bocor netes ke ubun-ubunnya. Dingin. Tapi dadanya panas. Panas banget.
"DOBOL JARAN KABEH!"
Bima nggerung sampe urat-urat gulu njedol. Matane abang.
"SAK IKI GILIRANKU SING NGATUR! UTANG NYOWO BAYAR NYOWO? MATEKMU! TAK BAYAR KARO GENI NEROKO!"
Bima nyiram sisa bensin ke tembok. Ke kursi. Ke lemari. Ke foto Pak Kontrakan karo almarhumah bojone sing mejeng di tembok.
Terus...
Dia banting koreknya.
PLETAK.
Api nyala.
Merah.
Ngelahap gorden.
Ngelahap plafon.
Ngelahap masa lalu bosok 6 bulan.
BERSAMBUNG