ภาพที่ฉายเป็นเพียงกิจวัตรประจำของเธอกับครอบครัวที่แสนอบอุ่นธรรมดา
ตอนเช้าเธอก็เดินทางไปโรงเรียนกับสาวสวยอีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่สาวของเธอก็ได้ ก่อนจะได้ไป เธอก็มองไปที่ภายในตัวบ้านผ่านประตู ก็พบกับเด็กชายแสนมืดมน และแถมจืดจางกำลังเดินออกมาเช่นกัน และเขาคนนั้นก็คือเซน
เธอทำราวกับเขาไร้ตัวตนก่อนจะเดินออกไปกับสาวอีกคนทันที
"พี่อลิซ ไปกันเถอะ"
"อื้ม ไปโรงเรียนกันเถอะ"
.
[ผู้ชายคนนั้นคือใคร ทำไมถึงอยู่บ้านกับพวกเธอ?]
[น้องชายของอาเรียรึเปล่า]
[ว่าแต่ทำไมถึงได้ทำตัวเย็นชาใส่กันอย่างงั้นล่ะ]
(คุณอาเรียมีน้องชายด้วยเหรอ)
(ใช่แล้วล่ะ เขาอยู่ห้องกับฉันเอง เป็นเงียบๆ แต่บางทีก็ทำตัวน่าขนลุก ฉันก็เลยไม่อยากจะเข้าใกล้น่ะ)
.
หลังจากนั้นก็เป็นภาพการเรียนอย่างขยันขันแข็งของเธอก่อนจะจบไป
ส่วนคนต่อไปคือ อลิซ พี่สาวอีกคนของเขา
ความทรงจำของเธอคือฉากที่เธอจัดการกับอันธพาลเพื่อช่วยเด็กสาวคนนึงเอาไว้
(อ้ายยย คุณอลิซเท่สุดๆ)
(ขนาดเป็นผู้หญิงฉันยังหลง)
[เธอสวยไม่ต่างจากอาเรียเลย]
[จริง]
.
"เอ่อ ท่านครับ คนที่เราคัดเลือกมาทดสอบหมดแล้วครับ แต่ว่าแบตเตอรี่ของเครื่องดููความทรงจำยังเหลือ20นาที เอายังไงดีครับ"
นักวิทยาศาสตร์ถามหัวหน้าของเขา
"อืม งั้นก็สุ่มไปเลยแล้วกัน"
"ได้ครับ"
นักวิทยาศาสตร์ได้ยินแบบนั้นก็ได้เดินไปคุยกับพิธีกรว่าจะทำการสุ่มเลือกไปเลย
"เอาหล่ะครับ ตอนนี้ยังเหลืออีก20นาทีที่เครื่องทำงานอยู่ งั้นเราจะทำสุ่มเลือกจากหมายเลขที่อยู่ตามเก้าอี้ของทุกท่านนะครับ"
"ผู้โชคดีคือหมายเลข 346 ครับ"
พอสิ้นเสียงพิธีกร ผู้คนโดยรอบก็มองที่เก้าอี้ตนเองพอดูแล้วไม่ใช่ก็มองหาว่าใครที่ได้จนไปจบที่ชายที่นั่งด้านหลังสุด
เซนที่รู้สึกตัวเพราะตะกี้งับหลับไปแปบนึง
"เอาหล่ะครับ เราขอเฉยคุณขึ้นมาทดสอบเลยนะครับ"
พิธีกรพูดพร้อมกับชี้มาทางเซน
อาเรียกับอลิซก็มองมาทางเขาเช่นกัน
เซนที่รู้ตัวว่าได้ถูกเลือกก็ได้ลุกขึ้นและเดินไปที่เครื่องทดสอบทันที
'พอมองใกล้ๆแล้วให้ความรู้สึกคล้ายโรงศพแก้วเลยนะ'
เขาคิด ก่อนจะนอนลงไป
"เอาหล่ะครับ เราจะให้ยาไปทานนะครับ มันจะช่วยให้สมองปลอดโปร่ง และทำให้นอนหลับได้อย่างปลอดภัย"
เซนได้ยินก็เพียงพยักหน้าโดนไม่ได้ใส่ใจอะไร
.
[อะไรของมัน ทำตัวเย็นชาคิดว่าเท่รึไงวะ]
[อย่าไปว่าเขาสิ เม้นบน]
[จริง ขี้เก๊กวะ สมแล้วที่คุณอาเรียนและคุณอลิซไม่สนใจมัน]
.
หลังจากทานยาเขาก็คิด
'ระบบการทำงานมันจะเป็นยังไงนะ อือ ช่างเถอะ ฝันต่อจากก่อนหน้านี้แล้วกัน'
ก่อนหน้านี้เขากำลังหลับและกำลังเพลิดเพลินไปกับความทรงจำอันแสนพิศดารของตนเองอยู่ดีๆก็โดนเรียก แม้งจะรู้สึกอารมณ์เสียที่โดนขัดไปบ้างก็เถอะ
'ช่างมัน นอนเลยดีกว่า'
.
ซ่า ซ่า
เสียงฝนที่ตกกระทบกับพื้นดังขึ้น
ได้มีชายหนุ่มถือร่มและมองไปด้านหน้าด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
"อ่า เจ็บใจจริงๆ"
เขากัดฟันพูดขึ้นด้วยท่าทีเจ็บใจ
ก่อนจะทรุดตัวไปที่ข้างกำแพงแถวนั้น และมือก็กำไปที่หน้าอกด้วยท่าทีเจ็บปวด
"ฉันจะต้องกลับไปและจัดการมัน"
.
[5555 มันคิดว่าเท่เหรอวะแบบนั้น]
[โคตรพระเอกเลยค้าบบบพี่ ]
[กี่ป๋องล่ะครับเนี่ยกาวเนี่ย ของยี่ห้อทีจะได้รู้ว่ารุ่นไหนมันทำให้พี่หลอนได้ขนาดนี้]
(555ดูมันดิ้เพื่อน)
(โคตรขำ)
เสียงหัวเราะดังสนั่นทั่วห้องประชุมแม้แต่ครูบางคนที่ดูอยู่ก็หลุดขำออกมา
แต่แล้วภาพต่อมาก็ทำให้ทุกคนแทบอยู่นิ่ง
.
เซนได้ลุกขึ้นยืนก่อนจะเรียกกระบี่สีดำสนิทออกมาจากความว่างเปล่า ก่อนจะฟันไปที่เบื้องหน้าจนเกิดเป็นรอยแตกร้าว เมื่อมองไปด้านในก็พบกับความมืดมิด
เซนได้เดินเข้าไปด้านในเมื่อทะลุอีกฝาก ชุดที่เขาสวมใส่ก็เปลี่ยนไปเป็นชุดจีน ราวกับจอมยุทธ แต่ทว่าด้วยสื่อบันเทิงยังไม่แพร่หลาย เรื่องราวของจอมยุทธจึงไม่ค่อยเป็นที่รู้สึก
ภาพเบื้องหน้าของเขาคือบ้านเมืองและตึกสูงตามปกติแต่ทว่าที่นี้กลับไม่มีผู้คนแม้แต่น้อย ราวกับว่านี้เป็นโลกคู่ขนานที่ไร้ผู้คนยังไงยังงั้น
ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปของเซน รังสีความองอาจและความหยิ่งผยองได้แพร่ออกมารอบตัวของเขาอย่างเด่นชัด ราวกับเขาไม่เห็นหัวของใครเลยแม้แต่น้อย แต่ก็มีกลิ่นอายของความสงบนิ่งเช่นกัน
เมื่อผมของเซนถูกเปิดออกก็ทำให้รู้ว่าใบหน้าของเขานั้นหล่อเหลาเพียงใด แม้แต่ดาราชายที่หล่อระดับโลกก็สู้เขาแทบไม่ได้
คนที่ดูการทดสอบต่างตกตะลึง ส่วนสาวๆที่มองอยูก็มีแสดงท่าทีเขิลอายออกมาเมื่อมองมาที่ใบหน้าของเซนในตอนนี้
.
[นะนี้มันบ้าอะไรกัน ทำอยู่ๆเขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้]
[ฉันว่านายหลงประเด็นนะ นายควรจะสนใจว่าเขาใช้กระบี่ฟันจนอากาศแตกร้าวแบบนั้นได้ยังไงมากกว่า]
[นี้มันเรื่องเหนือธรรมชาติอะไรกันเนี่ย]
[หรือนี้จะเป็นความคิดของเขา?]
[+1เลย ฉันว่าอาจจะใช่ก็ได้]
เสียงถกเถียงกันในแชทไลน์สดและก็เสียงพูดคุยกันในหอประชุมดังขึ้นไม่ขาดสาย เมื่อพบกับเรื่องเหนือธรรมชาติที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน
'นายเป็นใครกันแน่'
อาเรียมองไปที่หน้าเซนในหน้าจอ
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 27
Comments