Dikira hoki dapet kontrakan 500rb. Ternyata isinya kuntilanak nagih utang nyawa.
Bima kuli miskin terpaksa "kawin" sama Sumi demi nyawanya. Kirain lunas?
SEASON 2 DIMULAI: Bakri penghuni baru masuk. Nyawa jadi DP kontrakan.
Berani baca jam 12 malam?
Karya ini diterbitkan atas izin NovelToon Maulana Alhaeri, isi konten hanyalah pandangan pribadi pembuatnya, tidak mewakili NovelToon sendiri
Bab 28:Ngutang sekoteng
Tiga hari. Cuma tiga hari sejak Parjo resmi jadi warga kontrakan maut, dan suasana udah kayak panggung sirkus.
Malam Jumat Kliwon. Teras depan. Tikar lusuh digelar, lampu 5 watt dikerubung laron. Bertiga duduk melingkar: Aku, Parjo, dan anak baru, Boni.
Boni. Anaknya lugu, rambutnya klimis, mukanya polos kayak krupuk belum digoreng. Baru tiga hari ngontrak, dia udah ngelanggar semua pantangan.
Aku nyeruput kopi item. "Jadi gini Bon, di sini tuh ada aturannya. Pertama, jangan pernah..."
Parjo nyaut cepet sambil ngupil. "Jangan pipis di pohon kamboja Den! Bahaya! Nanti dijiwit wewe!" Parjo nunjuk pipi kirinya yang masih biru. Bekas dijiwit semalem.
Boni melotot, kopinya hampir tumpah. "Lho? Wewe? Emang ada toh Mas? Aku malah tadi siang abis pipis di situ... Kebelet banget..."
PRANG!
Cobek di tangan Bakri jatoh. Bakri yang dari tadi jongkok di pojokan sambil nguleg sambel, langsung ngakak jungkir balik.
"wes mati kowe Bon!!!" Bakri ngakak. "Wewe paling demen karo cah lugu koyo kowe! Siap-siap dijewer kupingmu!"
Aku cuma bisa nepuk jidat. Ini anak baru level apesnya di atas Parjo.
Boni garuk-garuk kepala. "Tapi aneh Mas... Kolor saya ilang satu. Saya jemur tiga, sore tinggal dua. Apa di sini ada maling kolor?"
Parjo ngebela diri. "Wenak ae maling kolor! Paling dicomot kucing garong! Kucing demen anget-anget."
Bakri nyengir, ngelap sambel di jenggotnya. "Kucing ndasmu Jo! Sing nyomot yo Sumi. Deweke kolektor kolor wong lanang."
Di atas genteng, Sumi yang dari tadi ngesot sambil nguping, langsung manyun. "Ih, fitnah! Aku cuma minjem buat ngelap keringet! Panas banget nongkrong di wuwungan!" Tentu aja, cuma aku yang bisa denger bisikannya.
Aku ngelirik ke atas. Kain putih Sumi keliatan nongol dikit dari balik genteng. Aku geleng-geleng, "Sum, udah... Dia tamu baru..."
Belum selesai aku negur batin, tiba-tiba...
BRUKKKK!!!
Genteng pas di atas kepala kami melorot, jatoh. Mendarat cuma sejengkal dari jempol kaki Boni.
"ANJIR!!! YA ALLAH!!! DEKET BANGET!!!" Boni loncat karate, kakinya nginjek gorengan Bakri sampe penyet.
"SIAP KOMANDAN!!! SERANGAN DARI UDARA!!! LINDUK IBU!!!" Parjo pasang kuda-kuda, tangannya nangkis angin.
"Lho? Lho? Padahal aku mau njatuhin ke si Parjo... Kok malah Boni sing meh keno? Iki setane salah sasaran!" Bakri malah bingung, ngetok-ngetok kepalanya.
Aku narik napas. Iya. Sejak Boni dateng, pola terornya jadi aneh. Setiap Sumi atau Bakri mau ngerjain Parjo, yang kena sial pasti Boni. Kayak Boni ini bantalan hidup buat Parjo.
Sumi di genteng cemberut. "Ih, kok gagal terus sih. Gemes deh. Yang medok satu, yang lugu satu. Dua-duanya pengen kujitak."
Iseng. Sumi nglempar sesuatu dari atas.
PLUK.
Benda kain mendarat mulus, nempel di muka Parjo.
"UWEKKK!!! MAMBU PESING!!! IKU KOLOR SOPO IKI?!! BONI, KOWE SUWE RA KUMBAH YA?!!"
"LAH IYA!!! ITU KOLORKU YANG ILANG TADI SORE!!! KOK BISA NEMPLAK DI CONGORLU JO?!!" Boni ngibrit, nunjuk kolor di muka Parjo.
"WKWKWK!!! KONTRAKAN MAUT TELEPORTASI KOLOR!!! BARANG BUKTI SAH!!!" Bakri ngakak guling-guling, sambelnya tumpah semua.
Aku udah ga kuat. Ngakak sampe kopiku muncrat dari idung. Baru kali ini, di kontrakan maut ini, aku ngerasa suasana... rame. Bukan rame serem. Tapi rame kocak.
Tapi tawa kami berhenti mendadak.
Dari ujung gang gelap, ada suara. Pelan. Berat. TEK... TEK... TEK... Kayak suara sandal bakiak diseret.
Bakri yang paling peka langsung diem. Matanya nyalang, ngintip ke arah suara. Senyumnya hilang.
"Den... Koyo'e... Tamu kita malem ini... udu mung Sumi tok..."
Di kegelapan ujung gang, muncul siluet. Tinggi. Rambutnya panjang gimbal nutupin muka. Bajunya daster lusuh yang udah coklat kena tanah.
"Eh ada orang Jo... Malem-malem jualan apa ya?" Boni polos.
"Sstt Bon! Itu bukan orang! Itu... itu... Dempul! Dempul jalan!" Parjo sok tau.
Siluet itu makin deket. Eh, ternyata... gerobak. Gerobak sekoteng.
"Sekoteeeng... anget-anget... Sekoteeeng..." Suaranya serak, nawarin dari kegelapan.
"Walah, Pak Dhe! Pas banget! Hawanya dingin! Pesan 4 Den!" Bakri langsung sumringah, dadah-dadah.
Tukang sekoteng itu nyeret gerobaknya, berhenti pas di depan teras. Mukanya nunduk, ketutup topi caping. Badannya kurus kering.
"Satu ya Pak, ga pake jahe."
"Aku dua Pak! Yang satu ga pake kacang ijo, aler-gi!"
"Saya satu Pak... Eh, bayarnya boleh ngutang ga? Baru 3 hari ngontrak..."
"Wes to Bon, aku sing bayari! Itung-itung sedekah buat cah apes!"
Tukang sekoteng itu diem. Tangannya yang kurus kering, kukunya panjang item, mulai nyiduk sekoteng. Sring... sring... sring...
Sumi di atas genteng ngences. "Mas... Aku mau... Aku juga kedinginan..."
Tiba-tiba, tukang sekoteng itu nengok. Pelan. Dari bawah capingnya, keliatan mata putih semua, tanpa bola mata. Dia nyengir, giginya runcing-runcing item.
"Satu lagi... buat yang di atas genteng... Pake kacang ijo ya, Neng?" Suaranya bergema, bukan dari mulut.
DEG.
"Lho? Di atas genteng siapa Pak? Kan ga ada orang?" Boni yang lagi ngitung kembalian, nengok ke atas. Kosong.
"Wes to Bon! Ojo takon! Diminum ae sekotengmu!" Parjo udah pucet, tapi sok berani.
"Den... Iki langganan Sumi... Juragan Sekoteng Kuburan. Biasane mung muncul malem Jumat Kliwon..." Bakri bisik ke aku.
Kami bertiga diem. Dingin. Bukan karena sekotengnya. Tapi karena baru sadar, yang jualan... bukan manusia.
Tukang sekoteng itu nyodorin mangkok ke lima. Ke arah genteng.
"Neng... Sekotengnya udah jadi... Anget... Turun sini..."
BRUK!
Sumi beneran ngejatohin diri dari genteng. BUG! Mendarat jongkok di samping gerobak. Rambutnya awut-awutan, mukanya pucet, senyumnya lebar.
"Makasih Mbah... Udah lama ga minum sekoteng..."
"AAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!" Mangkok Boni mental, sekotengnya nyiram muka Parjo.
"UWEIHHH PANAS BON!!! SETAN WOOOY!!! IBUUUU!!!" Parjo loncat ke punggungku.
"KABUUUUR!!! MANGKOK GUA BELOM BAYAR!!!" Bakri udah ngacir duluan sambil bawa cobek.
Tukang sekoteng malah ngakak. HEKHEKHEKHEK... Suaranya kayak gerobak karatan. "Loh? Kok pada lari? Sekotengnya belum dibayar... Ngutang boleh, tapi jaminannya nyawa..."
Dia nyeret gerobaknya... MASUK KE HALAMAN KONTRAKAN.
KRIEK... KRIEK... Suara roda gerobak makin deket ke pintu kamarku.
Aku yang digelayutin Parjo, narik Boni yang pingsan, teriak: "SUMI! TAGIHAN SEKOTENG LU BAYAR SENDIRI!"
Di dalem kamar, Sumi cuma nyengir sambil nyeruput sekoteng. "Tenang Mas... Mbah Sekoteng baik kok... Cuma nagih nyawa yang pesen tapi ga bayar... Kalian kan ga pesen..."
Dari luar, kedengeran tukang sekoteng udah di depan pintu kamar.
TOK... TOK... TOK...
"Permisi... Sekotengnya... Lima mangkok... Jadi 10 ribu... Nyawa... Hehehe..."
BERSAMBUNG...