เช้าวันต่อมาฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นท้องฟ้าสว่าง ฉันเลยยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าตอนนี้กี่โมง ตอนนี้เป็นเวลา 6โมงเช้า ฉันนอนข้ามวันเลยหรอเนี่ย รีบไปอาบน้ำดีกว่าเดียวตกเครื่อง ฉันเข้ามาอาบน้ำ..ตอนนี้ฉันได้อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว..ฉันได้ลากกระเป๋าเดินทางลงมาข้างล้าง ฉันเอาไปแค่2-3 กระเป๋าพอ..มันคงไม่เยอะลอก
เนอะ
เนเน่
: มาแล้วค่ะ..มีไรทานบ้างน้าา
พิพิน
: มีหลายอย่างเลย..มาๆรีบมากินเดียวกินไม่ทันเอา
ฉันนั่งลงใกล้ๆแม่..ตอนนี้พวกเราก็กินข้าวเสร็จแล้ว พวกเรากำลังเดินทางไปสนามบิม เพื่อที่ไปส่งฉันขึ้นเครื่อง..บนรถฉันกับแม่กับพ่อ เรานั่งคุยกันมาจนตลอดทางจนมาถึงสนามบิน...
เนเน่
: เน่..ขึ้นเครื่องแล้วนะค่ะ
กร
: อือ เดินทางปลอดภัย..นะลูก เดียวพ่อจะไปหานะ
พิพิน
: โทรมาหาบ้างนะ
เนเน่
: ค่ะ..บายค่ะ
ฉันบอกลาเสร็จก็เดินไปขึ้นเครื่อง..
ตอนนี้ฉันอยู่บนเครื่องแล้ว เครื่องก็ออกได้สักพักแล้ว.. ตอนนี้ก็น่าจะถึงสนามบินที่เกาหลีแล้ว
" ฮันโห..แกตอนนี้อยู่สนามบินที่เกาหลี..แล้ว มารับหน่อย"
" อือ.. เดียวไปรอก่อนนะแต่ฉันไปรับแกคนเดียวนะไอ แพท มันไม่ว่าง
" ไม..อ่ะ"
" เดียวฉันค่อยเล่าให้ฟัง เเค่นี้แหละ ฉันไปรับแหละ"
"อือ..บาย"
เนเน่
: เออ..ลืมเลย
พึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรบอกแม่กับพ่อว่าถึงแล้ว ฉันรีบกดโทรหาเลยกลัวพวกเขาเป็นห่วง
" ฮันโห..ค่ะแม่เน่ถึงแล้วนะ"
" จ้า.."
" แม่กับพ่อให้เน่เรียนที่ไหน"
" อ่าว..ยังไม่รู้หรอ.. แล้วนี้ยังไม่รู้ว่าพ่อให้ไปเรียนที่ไหน แล้วอยากไป..ยัยเน่!! ถ้าพ่อแกให้ไปเรียนโรงเรียนประจำแหละเเกจะทำไง!
" พ่อไม่ใจร้ายขนานนั้นหรอก.."
" เน่..ลืมถามอ่ะ..เน่ไม่ผิดนะ พ่อต่างหากที่ไม่ยอมบอกเน่ก่อนว่าจะให้เรียนโรงเรียนไหนบอกแต่ว่าให้ไปเรียนเกาหลี..เน่ไม่ผิด "
" เอ้า..ยัยเน่ แกมาโทษพ่อก็ไม่ได้นะแกไม่ยอมถามก่อน พ่อก็ลืมเป็นเหมือนกัน!!"
( เสียงแสกออกมาจากโทรศัพท์แม่ฉัน)
" อ๋อ..เน่เข้าใจแหละคนแกก็ขี้หลงขี้ลืม..อ่ะเนอะ.. "
" ยัย..เน่แกว่าพ่อแกหรอ..เดียวฉันเปลี่ยนใจไม่ให้แกเรียนที่เกาหลีเลย!"
"ฉันแหละปวดหัวให้กับสองพ่อลูกนี้จริงๆเลย"
" โห้..แม่เน่ออกจะน่ารัก"
" พ่อจ้า..เน่ขอโทษ..พ่ออ่ะทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ..แล้วตกลงพ่อให้เน่ไปเรียนที่โรงเรียนไหน"
" ก็โรงเรียนที่เพื่อนแก่เรียนไง
ฉันสมัคเรียนให้เเล้ว..ไปเรียนได้เลยพรุ้งนี้"
"เน่..ว่ายังไม่ได้นะ"
"ทำไม"
" ก็เน่ยังไม่มีชุดนักเรียนเลยอ่ะ"
" ฉันเตรียมให้แกหมดแล้ว คอนโดแก อยู่คอนโดเดียวกับเพื่อนแกเลยนะจะได้..ไปไกนมาไหนด้วยกันสะดวก ห้องคอนโดเเก 1024 นะ "
" คอนโด..ใครอะพ่อ"
" แกนี้ถามเยอะจริงๆ..คอนโดพ่อเองแหละซื้อไว้ "
เน่..ฉันมารับแล้ว
" นั้นแค่นี้นะค่ะ..ไอแนนมารับแล้ว"
"จ้า"
เนเน่
: มาแล้วหรอ..ป่ะไปคอนโดกันเอาของไปเก็บ
อือ
ไอแนนมันเดินนำฉันไปที่รถของมัน... ฉันกับไอแนนอยู่บนรถกันแล้ว..ตอนนี้ไอแนนมันกำลังขับรถออกจากสนามบิน
แนน
: แก่..อยู่คอนโดไหน
เนเน่
: คอนโด..เดียวกับแกอ่ะ
อือ
เนเน่
: แล้วทำไมไอ แพทมันมารับฉันไม่ได้ว่ะ..เพื่อนอุสามา
แนน
: ก็มันเรียนอยู่ไง
เนเน่
: แก..ก็อยู่ขณะเดียวกับมันอ่ะ..ทำไมเเกไม่มีเรียนว่ะ หรือว่าแกไม่ไปเรียนให้เพื่อนไปเรียนคนเดียว! นี้เเน่ะ
ฉันเอาฟากมือตีลงไหลไอแนนมัน ก็คนมัน หมันไส้ นิทิ้งให้เพื่อนเรียนอยู่คนเดียว
เเนน
: โอ้ย..ฉันเจ็บนะ!!
มันหันมามองฉัน..ฉันก็ได้แค่ยักไหลให้มันไป ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
เนเน่
: แล้วถ้ายัยแพทเรียนเสร็จมันกลับยังไง
แนน
: ก็ไปรับไง..แกก็ไปด้วยนะ
เนเน่
: อือ..
ตอนนี้ก็ถึงคอนโดแล้ว ฉันกับยัยแนนก็ช่วยกับขนของขึ้นมาบนห้อง ฉันได้เปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อที่จะเอาเสื้อผ้าแฝน พอฉันเปิดออกมาก็เห็นเสื้อนักเรียนที่พ่อเตรียมไว้ให้
ฉันเอาเสื้อผ้าเก็บใส่ตู้เสร็จ
แนน
: ไปรับไอ แพทยัง
เนเน่
: แล้วมันเลิกเรียนยังอ่ะ
แนน
: ยังอ่ะ เราไปถึงก็น่าจะเลิกแล้วแหละ
เนเน่
: อือ..นั้นไปกัน
ตอนนี้เรามาถึงมหาลัยแล้ว มหาลัยอยู่ใกล้คอนโดฉันมากเดินมาแปแปปเดียวก็ถึงแต่พวกฉันขี้เกียจเดินไงเลยขับรถมา..มหาลัยนี้มันใหญ่มาก สวยด้วย ฉันกับแนนเดินลงมาจากรถ
แนน
: แกไปตึก ขณะบริหาร แล้วไปหาไปแพทก่อนเลยนะ เดียวฉันมาไปเข้าห้องน้ำก่อน
เนเน่
: แต่ฉันไม่รู้ว่าขณะบริหารอยู่ไหน
แนน
: แก..ก็เดินไปเรื่อยๆเดียวก็เจอ
เนเน่
: อือ..
ตอนนี้ฉันเดินมาอยู่ตึกหนึ่ง..ไม่รู้ว่าขณะอะไร..ฉันเดินขึ้นไปบน..
บนไดเพื่อที่จะไปถามคนอื่นว่าตึก..ขณะบริหารอยู่ตึกไหน
ฉันเดินขึ้นไปเห็นห้องหนึ่งมี่ไม่มีอาจาร์ย สอนอยู่ ฉันเลยเดินเข้าไปในห้องนั้นเพื่อที่จะถามพวกเขา
พอฉันเข้าไปทุกคนก็หันมามองฉัน
ตอนนี้ฉันไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง
เนเน่
: เออ..คือ..
ตอนนี้ฉันพูดเกาหลีนะ
เนเน่
: เออ..คือว่าขณะบริหาร อยู่ตึกไหนหรอค่ะ
อือ..อยู่ตรง..
[ กริ๊งๆ]
เนเน่
: เออขอโทษนะค่ะ
" ฮันโหว่าไง"
ตอนนี้ฉันกับมาพูดไทยเอาง่ายๆคือว่าฉันพูดกับเพื่อนภาษาไทย ถ้าคุยกับคนที่นี้ก็ภาษาเกาหลี ถ้าฉันคุยด้วยภาษาไทยพวกเค้าคงฟังไม่ออก
"แก..อยู่ไหน "
" แปป..นะ"
เนเน่
: โทษ..นะค่ะที่นี้ตึกอะไรหรอ
วิศวะ
เนเน่
: ขอบคุณค่ะ
"วิศวะ..อ่ะ"
" แกไปทำอะไรที่นั้น..ยัยเน่
" เน่ขอโทษ ก็ไม่รู้อะว่าตึก บริหารอยู่ไหน"
" แล้วตอนนี้แกอยู่ไหนฉับกำลังไปหา"
" อยู่บนตึก ห้องแรกเลย.."
"รอที่นั้นแหละเดียวหลงอีก "
"อือ.."
เนเน่
: เฮ้อ..
พอฉันถอนหายใจได้แปปเดียวไอแนนกับไปแพท ก็มา
ไอเน่..แกทำให้ฉันเหนื่อย ฉันบอกให้แกไปตึกบริหาร..ไม่ใช่ตึกวิศวะ
ยัยเน่ แกรู้ไมฉันดีใจมากที่แก่มาเรียนที่นี้ แกมาวันแรกก็ทำให้ฉันเหนื่อย
ยัยเน่!!
นั้นไง เน่โดนเป็นชุดเลยจ้า..พ่อแก้วแม่แก้วช่วยเน่ด้วยพวกนี้มันดุเน่..
เนเน่
: ก็ไม่รู้อ่ะว่าตึกบริหารไปทางไหน
แพท
: แล้วมากับไอแนนทำไมไม่ถามมัน
เนเน่
: ถามแล้วแต่มัน..บอกว่าเดินไปเรื่อยๆด้วยก็เจอ
ฉันหันหน้าไปเยะเยย ไอแนน ใครจะให้โดนดุอยู่คนเดียวแหละก็ต้องมีเพื่อง สิ เนอะ
แนน
: ยัย..เน่
ฉันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ให้ไอแนน
ผมที่อยู่ในห้อง..เห็นหมด ผมว่าคนที่ชื่อเน่ แซบใช่เล่นเลย แต่น่ารักดี เอ๊ะ ผมคิดไรอยู่เนี่ย
แพท
: แน่เเกยังไม่เห็นใช่ป่ะ แกเอาหูมานี้ฉันจะบอกไรให้
ฉันคยับหัวไปใกล้ๆไอแพท มันกระซิบ ฉัน ฉันตกใจมาก
เนเน่
: จริงอ่ะ
แพท
: ไม่เชื่อก็ดูดิ
ฉันหันไปตามที่ไอแพท บอก เฮ้ย!!เต็มสองตา อิเน่ เลยจ้า
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
Comments