ฆาตกรความจำเสื่อม ZENTYARB
รักครั้งนั้น
นิยายเรื่องนี้สร้างมาจากความหมายของเพลงเพลงนึง ‘ฆาตกรความจำเสื่อม’ แต่งจากจินตนาการของแอด ถ้าผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ ปล. ไม่มีเจตนาทำให้รูปเสียหาย ขออนุญาตใช้ภาพและสถานที่ต่างๆค่ะ🙏🏽
กล้า(ตอนเด็ก)
เราเลิกกันเถอะ
กล้า(ตอนเด็ก)
โชคดีนะ//เดินออกไป
เซน(ตอนเด็ก)
อึก….//ร้องไห้
เซน(ตอนเด็ก)
เราให้เธอทุกอย่างเลยนะ
เซน(ตอนเด็ก)
ที่ผ่านมามันไม่มีค่าเลยหรอ//ร้องไห้😭
‘และรักครั้งนั้นก็ฝังใจนางเอกจนมาถึงทุกวันนี้’
เนม(แม่นางเอก)
เซนลูก//เรียก
เนม(แม่นางเอก)
ลงมากินข้าวได้แล้วจ๊ะ
เซน(ตอนเด็ก)
ขออีก10นาทีนะค่ามี๊
เนม(แม่นางเอก)
จริงๆเลยลูกตัวดี//ส่ายหัวเบาๆ
เนม(แม่นางเอก)
คุณคะ//เรียกพ่อน.อ
อาม(พ่อนางเอก)
ครับ ลงไปเดี๋ยวนี้แหละครับ//เดินลงไปนั่งที่เก้าอี้
อาม(พ่อนางเอก)
แล้วลูกละคุณ//ถาม
เนม(แม่นางเอก)
ยังไม่ลงมาค่ะ
เนม(แม่นางเอก)
ลูกนี่ได้นิสัยคุณมาเต็มๆเลยนะ
อาม(พ่อนางเอก)
ผมไม่เกี่ยวนะคุณ
เซน(ตอนเด็ก)
มาแล้วค่าาาา//วิ่งลงมา
เนม(แม่นางเอก)
ค่อยๆเดินสิลูก
เซน(ตอนเด็ก)
ม๊าทำอะไรกินน๊าาาา//ทำเป็นไม่ได้ยิน
เซน(ตอนเด็ก)
มีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลยย//ยิ้ม
อาม(พ่อนางเอก)
อร่อยก็กินเยอะๆนะตัวแสบของป๊า
เซน(ตอนเด็ก)
ค่าหนูกินแล้วน้าาาาา//ตักกิน
เนม(แม่นางเอก)
โตแค่ไหนแล้วก็ยังเป็นเด็กสำหรับม๊าป๊าอยู่ดี //คิดในใจ
เนม(แม่นางเอก)
ถ้าไม่มีป๊าม๊าอยู่แล้วตัวแสบจะอยู่ยังไงนะ//ในใจ
อาม(พ่อนางเอก)
พรุ่งนี้ลูกพร้อมมั้ย
เซน(ตอนเด็ก)
พร้อมอารายหรอคะป๊า
เนม(แม่นางเอก)
ก็ป๊าตัวดีของลูกหน่ะสิ วันนี้ต้องไปคุยงานที่ต่างประเทศ 4เดือน
เซน(ตอนเด็ก)
ป๊าไปกับใครหรอคะะะ
เซน(ตอนเด็ก)
แล้วยังไงต่อหรอคะะะ
เนม(แม่นางเอก)
ก็ลูกต้องทำหน้าที่ประธานแทน ป๊ายังไงละ
เซน(ตอนเด็ก)
เเล้วเรื่องเรียนหนูละป๊าม๊า
อาม(พ่อนางเอก)
ม๊าลูกให้คุณไปขอลาให้แล้วหน่ะ
เซน(ตอนเด็ก)
จะไม่กระทบต่อการเรียนใช่มั้ยคะะ
อาม(พ่อนางเอก)
ใช่แล้วหล่ะ
อาม(พ่อนางเอก)
ลูกทำได้ใช่มั้ย
เซน(ตอนเด็ก)
หนูเก่งจะตายแหละ
เซน(ตอนเด็ก)
(ตอนนี้ตายละเหลือแต่เก่ง)😅 ในใจ
อาม(พ่อนางเอก)
โอเคงั้นไปตั้งแต่พรุ่งนี้เลยโอเคไหม?
เซน(ตอนเด็ก)
โอเคแน่นอนค่ะป๊า!!
เนม(แม่นางเอก)
เก่งจังเลยลูกฉัน//ยิ้ม
อาม(พ่อนางเอก)
ลูกผมเหมือนกันนะ
หลังจากนั้นทั้งครอบครัวก็มีความสุขด้วยกันก่อนพ่อและแม่ของเซนต้องไปคุยงานต่างประเทศ
อาม(พ่อนางเอก)
ไม่ไหวอย่างฝืนนะลูกป๊า
เนม(แม่นางเอก)
จริงๆไม่ต้องทก็ได้นะลูก
เซน(ตอนเด็ก)
โหแม่หนูทำได้อยู่แล้วน่า
เซน(ตอนเด็ก)
เครื่องจะออกแล้ว
เซน(ตอนเด็ก)
หนูรักป๊ากับม๊าที่สุดเลยนะคะ เดินทางปลอดภัยนะ//กลั้นน้ำตา
เนม(แม่นางเอก)
ป๊าม๊าก็รักหนูนะ//กอดนางเอก
เซน(ตอนเด็ก)
โชคดีค่ะป๊าม๊า
อาม(พ่อนางเอก)
เดินขึ้นเครื่องไป
เซน(ตอนเด็ก)
//มองเครื่องจนหายไปจากสายตา
พ่อแม่คือคนที่ให้ความสุขแก่เจ้าเซน พ่อแม่เป็นทุกอย่างให้เธอ ทำให้เธอยิ้มได้
ใครกันนะจะเอารอยยิ้มของเธอไป?
Comments