เช้าที่แสนจะธรรมดา ชายร่างเล็กที่กำลังคุยโทรศัพท์มือถืออยู่กับชายปริศนาคนหนึ่ง
สแตมป์:แฟ้มๆงานโปรเจคจบนี้เราใกล้จะสำเร็จแล้วนะ
แฟ้ม:เราเชื่อใจแกนะสแตมป์
เสียงคุยกันหยอกล้อ จนกระทั่ง เสียงหญิงสาวปริศนาในมือถือของแฟ้มก็ดังขึ้น
:แฟ้มเราหาสร้อยคอไม่เจอเลย
แฟ้ม:อยู่บนหัวเตียง
สแตมป์ก็รีบกดวางสายอย่างรีบร้อน
สแตมป์:ฉันชอบนายมาตั้งแต่ม.ปลาย แล้วนะ
เสียงร้องห่มร้องไห้ดังขึ้น!!!
(เช้าวันต่อมา)
แฟ้ม:อ้าปากสิสแตมป์ อ้ำๆๆ
แฟ้มที่กำลังเอาขนมป้อนปากสแตมป์แต่ตัวสแตมป์เองนั้นปัดขนมทิ้ง
แฟ้ม:มันไม่อร่อยหรอ?
สแตมป์:ป่าวหรอกเดี๋ยวแฟนนายจะว่าเราเอา
แฟ้ม:จะไปสนใจหญิงมันทำไมละ??
สแตมป์:นี้นายไม่รู้สึกจริงๆหรอ
