เช้าปกติของทุกวันเด็กสามคนนั่งล้อมวงกันพูดเรื่องบ้านผีสิง บนหุบเขา เด็กน้อยคนหนึ่งบู๊ทพูดขึ้นว่ามีชายแก่อาศัยอยู่ เขาจะจับเด็กกินเป็นอาหาร ถ้าใครเข้าไปจะไม่ได้ออกมา เด็กน้อยพากันกลัวและวิ่งหนีไปคนะทิศคนละทาง เห้นี่นายอย่าไปทางนั้นนะ เด็กน้อยเจฟเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ วิ่งไปด้วยความกลัว จนลืมตัววิ่งมาทางบ้านหลังนั้น รุ่งเช้ามีคนพบศพเจฟที่กลางป่า ถูกทุบศีรษะอย่างแรงเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงส่งเรื่องให้ตำรวจฝ่ายอาชกรรม เป็นคนลงพื้นที่ พวกเขามาดูศพเจฟเด็กอายุ สิบปี และเริ่มสันนิษฐาน ว่าเด็กน้อยตัวแค่นี้จะเดินป่าได้ไกลขนาดนี้เชียวรึ พ่อกับแม่ของเจฟมาดูศพลูกชายแทบทรุด โอ้พระเจ้าไม่นะเจฟลูกแม่คนเป็นแม่เป็นลมล้มไป ก่อนจะฟื้นสติและรอให้เธอใจเย็น จากนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงจึงเริ่มสอบถาม คือว่าคุณพบเจฟครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ คนแม่ตอบ เมื่อเช้าคะตอนไปโรงเรียน ฉันไปส่งเขาขึ้นรถโรงเรียน เขาส่วมอะไรบ้างคะ(เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงถาม)เขาสะพายเป้สีดำและหมวกสีแดงรองเท้าสีขาวฉันทำกลับข้าวรอเขาอยู่ที่บ้านแล้วพอตกเย็นเขาก็ไม่กลับมา ฉันน่าจะไปรับเขา(ร้องไห้) ใจเย็นๆนะคะคุณนายเบอนี่(จนท.ตำรวจหญิงปลอบ)
จากนั้นฉันจึงไปถามพวกเพื่อนที่ร.รว่าเห็นเจฟมั้ย เขาก็บอกว่าไปกับกลุ่มบู๊ท ฉันเลยไปที่บ้านเพื่อจะถามเขา เขาบอกแยกกันตั้งแต่ห้าโมงครึ่งเขาวิ่งเข้าไปในป่าทางบ้านผีสิงพยายามวิ่งตามแต่ไม่ทันเลยคิดว่าน่าจะกลับบ้านได้เองเลยไม่ตาม เขาเคยเล่าเรื่องเพื่อนคนนี้ให้ฟังมั้ยคะ(เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงถาม)เคยคะเขาบอกตัวโตกว่าทุกคน
แต่ไม่เคยเห็นเขาที่โรงเรียน โอเครขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะคะ จากนั้นเธอก็มาปรึกษาเพื่อนร่วมทีมแม่เด็กบอกว่าเขาสวมหมวกสีแดงและกระเป๋าสีดำแต่ฉันเห็นแค่กระเป๋าไม่เห็นหมวกเลยและอีกอย่างเขาพูดถึงบ้านผีสิงบนหุบเขา ตำรวจท้องที่เลยบอกว่านั่นบ้านแกรเลก ชายแก่อายุเยอะแล้วอาศัยอยู่บนนั้นไม่เคยลงมาเลย เจ้าหน้าที่อีกคนพูดขึ้นเราเดินดูรอบๆแล้วไม่เห็นหมวกเลย คนร้ายเอาไปด้วยงั้นหรอเพื่ออะไร น่าจะเก็บเป็นรางวัล เช้าต่อมาตำรวจพบศพชายแก่แกรแลกถูกตีที่ศีรษะอย่างแรงเป็นรอยแบบเดียวกับของเจฟ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงตัดสินใจบุกบ้านหลังนั้น เมื่อเข้าไปพวกเขาไม่พบชายแก่เจอเพียงกล่องข้าวที่ปิดชิวว่าแพ้ผลิตภัณธ์นมหลายๆกล่องพร้อมถุงมือตัดกิ่งที่ทิ้งไว้ พวกเขาจึงส่งพิสูจน์รอยนิ้วมือ พบว่าผู้ต้องสงสัย คือ บิล ดีคลาส วัย สี่สิบสองปี พวกเขาจึงบุกไปที่บ้านของเขาทันทีพอเห็นเจ้าที่ตำรวจเขาวิ่งหนีแต่หนีไม่พ้น ในมือเขามีหมวกสีแดงของเจฟ เขาถูกนำตัวมาสอบสวน นี่นายฆ่าเจฟไช่มั้ย ผมจะหาทนาย แล้วทำไมถึงมีนี่บอกมาหน่อย เจ้าหน้าที่ยื่นหมวกสีแดงของเจฟให้เขา ผมเก็บได้ตอนเดินป่า เราค้นบ้านคุณแล้วพบกล่องใส่อาหารแบบเดียวกันในบ้านผีสิงซึ่งเป็นแบบเดียวกันกับที่คุณผลิต คุณไปมุดหัวอยู่ในนั้นทำไม ฆ่าคนแก่เพื่อที่กบดานเนี่ยนะ เขาไม่พูดอะไรได้แต่นั่งเงียบเจ้าหน้าที่อีกคนเดินเข้ามา ดูคุณเครียดๆนะกาแฟหน่อยมั้ย ขอบคุณ ใส่นมหน่อยมั้ย อะไรก็ได้ เขาดื่มอย่างใจเย็นเจ้าหน้าที่จ้องหน้าเขาสักพัก และพูดขึ้นว่าคุณไม่ได้ทำ รู้มั้ยทำไมผมรู้เพราะว่าคุณดื่มนมแล้วไม่เป็นอะไรเลย ทั้งๆที่บ้านคุณติดแปะแพ้นมและผมจะหาตัวผู้สมรู้ร่วมคิดให้ได้เจ้าหน้าที่เดินออกไปและปรึกษากัน เขาไม่ได้ทำแน่ๆแต่กำลังปกป้องใครอยู่ มีรายงานว่าเด็กหายอีกแล้วครับเธอชื่อ จีน่า หายตรงไหน ที่บริเวณรถรับส่งนักเรียนครับ ไปเร็วเข้าฉันจะสืบสวนไอ้หมอนี่ต่อเอง เจ้าหน้าที่สืบประวัติการแพ้นมของครอบครัว บิล ที่น่าตกใจก็คือลูกชายเขา เฮนรี่ อายุ สิบสอง ปี เขาแพ้นมอย่างรุนแรง เจ้าหน้าที่ประสานกันและบอกว่าคนร้ายคือลูกชายเขา เจ้าหน้าที่กลับเข้าไปห้องสอบสวนอีกรอบ และพูดขึ้น เฮนรี่ ลูกคุณเขาอายุเท่าไหร่แล้วนะ ถ้าพวกคุณจะใส่ร้ายลูกชายผมละก็ ก็ได้ผมสารภาพผมเป็นคนทำเอง คุณฆ่าพวกเขาด้วยวิธีอะไรละ ผมใช้ก้อนหินทุบหัวเขา เจ้าหน้าที่เข้าไปใกล้ๆหูเขาแล้วบอก โกหก โถ่เอ้ยผมสารภาพแล้วจะเอาอะไรอีกเขาโมโหสุดขีด จะเอาอะไรนะหรอก็คนที่ทำผิดจริงๆไง เขาคุกเข่าและเริ่มร้องไห้ แล้วเริ่มสารภาพความจริงออกมา ผมจัดโต๊ะหนังสือให้เฮนรี่แต่แล้วผมก็เจอหมวกสีแดงอยู่ใต้โต๊ะกับกระเป๋าเป้ซึ่งเป็นของเจฟ อีกฝั่งเจ้าหน้าที่กำลังตามหา จีน่า นี่กระเป๋าเธอ เธอมาทางนี้ จีน่าเธอกำลังวิ่งหนีฆาตกรอย่างหวาดกลัว ช่วยด้วย เสียงจีน่าร้องด้วยความหวาดกลัว เธอกำลังซ่อนตัวอยู่ ฆาตกรเรียกเธอด้วยเสียงเรียบนิ่ง จีน่า กลับบ้านกันเถอะ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่น ฆาตกรกำลังจะใช้ไม้เบสบอลทุ้มไปที่เธอ เธอกลบและถอยหลังไปเรื่อยๆ ฆาตกรทุ่มไม้ไปที่เธอพร้อมพูด เธอมันนังมารยาเธอแย่งความรักของพ่อฉันไปตายซะ ตายซะ ตำรวจมาทันเวลาพอดีและช่วยจีน่าไว้ได้ บิล มาลาลูกชายและบอกกับ เฮนรี่ พ่อขอโทษที่ไม่ได้ดูแลลูกให้ดีกว่านี้
