เรื่องนี้ขอออกมาละลายคือเราเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอ มากแต่ไม่มีใครรู้เพราะเราทำเป็นเข้มแข็งตลอดแต่จริงไม่มีใครรู้เลยว่าร่างกายเราอ่อนแอเเค่ไหนแม้กระทั่งครอบครัวพวกเขาก็คิดว่าเราร่างกายเข็มแข็งดี เราเป็นคนที่เจ็บหัวใจบอยมากพอเราไปบอกแม่พ่อพวกเค้าไม่เชื่อเค้าบอกว่าเราโกหกจนเราไปนอนพอไม่เท่าไหร่เราขยับตัวไม่ได้เท่ายิ่งขยับยิ่งเจ็บพวกเขาก็เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างก็ไปหายาให้กินแค่นี้ไม่เคยพาเราไปโรงพยาบาลสักครั้ง...จนเป็นแบบนี้มาถึงปัจจุบันก็ 9 ปีแล้วจนเรามันก็ดีที่เรายังมีชีวิตอยู่ถึงทุกวันนี้ จนเราได้มาอยู่กับพี่ที่คนละพ่อพวกเราเคยคุยกันแต่ไม่สนิทขนาดนั้นเรามาอยู่กับพี่เพราะมาหาเงินเพาะพ่อแม่ของเราก็แก่แล้วเราสงสารพ่อแม่พวกท่านก็อายุเยอะขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่อยากให้เค้าทำงานแล้วก็เลยออกมาใช้ชีวิตอยู่กับพี่ เข้าประเด็นกันดีกว่ามีครั้งหนึ่งที่เราปวดท้องหนักมากจนร้องไห้ที่ทำงานจนพี่ต้องมารับไปโรงพยาบาลหมอบอกว่าเกียวกับงดลูก ครั้งที่สองครั้งล่าสุดคือเราตื่นมาเราเจ็บหัวใจหนักมากจนร้องให้คนเดียวพอเราบอกหัวหน้าเราว่าขอพักได้ไหมหัวหน้าก็ถามถึงอาการแล้วถามว่าไปโรงพยาบาลไหน เราตอนว่าไม่ไปเพราะไม่อยากให้พี่พาไปเพราะพี่เค้าท้องอยู่แล้วตอนนั้นก็ตีหนึ่งตีสองแล้วเราไม่อยากให้เค้าพาเราไปเราเลยกินอย่าเอา เราก็คิดว่าหัวหน้าเข้าใจเราแล้วแต่พอมารู้จากปากพี่ว่าพวกเค้าบอกว่าเราโกหกทั้งที่เราเจ็บหัวใจจะเป็นจะตายนะน่าว่าเราโกหก◌ืได้หันต่อไปนี้เราเป็นอะไรเราจะไม่บอกใครต้องรอเราตายก่อนสีนะถึงจะเชื่อแล้วถ้าเราตายก็เป็นที่เราเองแหละที่ไม่บอกใคร...ทำไมเราไม่ตายไปให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย🙂
