โรงเรียนฝรั่งเศสกลางกรุงเปิดสอนมานานกว่าร้อยปี
อาคารหินสีครีมสูงสง่า หน้าต่างโค้งแบบยุโรป และนาฬิกาเก่าเหนือประตูใหญ่ที่หยุดเดินตรงเวลา 23:47 มานานหลายสิบปี
นักเรียนรู้กันดีว่า
“อย่าอยู่โรงเรียนหลังสี่ทุ่ม
โดยเฉพาะอาคารภาษาฝรั่งเศสหลังเก่า”
คืนหนึ่ง “มาร์ก” นักเรียนแลกเปลี่ยนชั้นมัธยมปลาย ต้องทำรายงานประวัติโรงเรียน เขาไม่เชื่อเรื่องผี—เหตุผลแบบสายวิทย์
ผีไม่มีอยู่จริง ถ้ามีก็ต้องมีหลักฐาน
23:30
ไฟในอาคารดับทีละดวง เหลือเพียงแสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี
ทันใดนั้น…เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดัง กึก…กึก…
ช้า เรียบ สุภาพ เหมือนคนเดินอย่างมีมารยาท
มาร์กเงยหน้า
ที่ปลายโถง มีหญิงสาวสวมชุดนักเรียนโบราณ เสื้อคอสูง กระโปรงยาว ผมถักเปีย
ใบหน้าซีด แต่แววตานิ่งสงบ
เธอเอ่ยด้วยเสียงแผ่ว
“Tu es en retard…”
เธอมาสายแล้ว
อุณหภูมิลดฮวบ
นาฬิกาเหนือประตูดัง ติ๊ก เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี
มาร์กวิ่งหนีสุดแรง
เช้าวันต่อมา รายงานของเขาปรากฏบนโต๊ะครู
เขียนด้วยหมึกสีซีด ลายมือสวยงามแบบศตวรรษก่อน
หน้าสุดท้ายมีชื่อผู้เขียน
Élise, 1897
นักเรียนที่หายตัวไป
และยังคง “รอให้เข้าเรียนตรงเวลา” จนถึงวันนี้
นับจากนั้น
ไม่มีใครกล้าอยู่โรงเรียนหลังสี่ทุ่มอีกเลย
และนาฬิกา…ก็กลับไปหยุดที่ 23:47 เช่นเดิม
