โรงเรียนของผมมีกฎแปลกอยู่ข้อหนึ่ง
“ถ้าได้ยินเสียงกริ่งหลังหกโมงเย็น ห้ามเดินไปที่อาคารเรียนหลังเก่าเด็ดขาด”
ไม่มีใครบอกเหตุผล
ครูไม่พูด
นักเรียนรุ่นพี่แค่ยิ้มแปลก ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง
ผมไม่เชื่อหรอก
จนกระทั่งวันนั้น
เย็นวันศุกร์ ผมอยู่เวรห้อง ดวงอาทิตย์ตกไปแล้ว แต่ไฟในอาคารหลังเก่ายังเปิดอยู่ ชั้นสาม…ห้อง 3/7
ห้องที่ถูกปิดตายตั้งแต่สิบปีก่อน
แล้ว กริ่งดังขึ้น
กริ๊ง———
ยาว ช้า เหมือนมีใครตั้งใจลากเวลา
ทั้งโรงเรียนเงียบ
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
ผมควรกลับบ้าน
แต่ขาไม่ยอมขยับ
เสียงรองเท้านักเรียนดังมาจากบันได
ตึกนั้น…ไม่มีใครควรอยู่
ผมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ชุดนักเรียนเก่า สีซีด
ผมยาวปิดหน้า
มือเธอถือสมุดเล่มหนึ่ง
เธอหยุดตรงหน้าผม
เงยหน้า
ไม่มีลูกตา
“คาบนี้…ยังไม่จบเลยนะ”
เสียงเธอเบา แต่เหมือนกระซิบอยู่ข้างหู
ผมวิ่ง
วิ่งโดยไม่หันกลับ
เช้าวันจันทร์ ครูเรียกนักเรียนทั้งห้อง
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เมื่อคืนวันศุกร์…มีเสียงกริ่งดังเองอีกแล้ว”
จากนั้นครูวางสมุดเก่า ๆ บนโต๊ะ
ชื่อบนปกจางจนแทบอ่านไม่ออก
ชื่อผม
และหน้าสุดท้าย
มีลายมือเขียนว่า
“นักเรียนยังไม่กลับบ้าน
เพราะยังไม่ได้เลิกเรียน”
ตั้งแต่นั้นมา
ผมไม่เคยอยู่โรงเรียนหลังหกโมงอีกเลย
เพราะบางครั้ง
ผมยังได้ยินเสียงกริ่ง
ดังอยู่ในหัว…
แม้ตอนนอน 😶🌫️
