เขานั่งอยู่แถวหลัง
เธอนั่งแถวหน้า
ระยะห่างไม่กี่เมตร
แต่เหมือนคนละฤดูกาล
เขารู้ว่าเธอชอบฟังเพลงอะไร
รู้ว่าเธอเงียบเมื่อเหนื่อย
รู้ว่าเธอยิ้มไม่เหมือนเดิมเวลาฝนตก
ทั้งที่เธอไม่เคยรู้ว่าเขาจำได้
ความรักของเขา
ไม่เคยมีคำว่า “เป็นแฟน”
มีแค่คำว่า “ขอให้เธอโอเค”
เขาดีใจเวลาเห็นเธอหัวเราะ
แม้เสียงหัวเราะนั้น
จะไม่ได้เกิดจากเขา
บางคนเรียกมันว่าแอบชอบ
บางคนเรียกมันว่าโง่
แต่เขาเรียกมันว่า
“ความรักที่ไม่ทำให้ใครลำบากใจ”
และในวันที่เธอเดินจากไป
เขาไม่เสียใจ
เพราะความรักของเขา
ไม่เคยมีไว้ครอบครอง
มีไว้ให้เธอเดินได้อย่างสบายใจเท่านั้น
