ในตรอกแคบหลังสถานีรถไฟ มีร้านหนึ่งเปิดไฟสีอำพันทุกเย็น
ป้ายหน้าร้านเขียนว่า ซ่อมนาฬิกา
แต่คนแถวนั้นรู้กันดี—ร้านนี้ไม่เคยซ่อมเวลาให้ใครเลย
เด็กชายคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมนาฬิกาข้อมือเรือนเก่า
เขาบอกว่าเวลาของเขาหยุดเดิน ตั้งแต่วันที่เขาไม่กล้าพูดความจริง
เจ้าของร้านไม่ถามอะไร
แค่รับนาฬิกาไป ฟังเสียงติ๊ก…ที่ไม่ดัง
แล้ววางมันลงข้างถ้วยชาอุ่นๆ
“เวลามันไม่เคยพัง” ชายชราพูดเสียงเบา
“มีแต่คนที่หยุดเดินไปพร้อมมัน”
เด็กชายเงียบ
ก่อนจะยิ้มบางๆ เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง
เขารับนาฬิกาคืน—มันยังไม่เดิน
แต่หัวใจเขาเริ่มขยับ
คืนนั้น ร้านปิดไฟตามปกติ
และเวลา…ก็เดินต่อ
ไม่เร็ว ไม่ช้า
แค่ซื่อตรงเหมือนเดิม
