ตอนเย็นของสนามเก่ามักเงียบ
เงียบพอจะได้ยินความฝันกระทบหัวใจตัวเอง
เด็กคนหนึ่งยืนเฝ้าเสา
ถุงมือเก่า ๆ ที่เย็บซ่อมหลายรอย
เขาไม่ใช่คนยิงประตู
แต่เป็นคนที่ ไม่ยอมให้ความหวังหลุดมือ
ลูกบอลพุ่งมา
เร็ว เหมือนคำดูถูกที่เคยได้ยิน
แรง เหมือนวันที่ใครบางคนบอกว่า “ฝันมันเล็กไป”
เขาพุ่ง
ฝุ่นลอย
มือปะทะลูกบอลดัง ปั๊ก
ทั้งสนามเงียบอีกครั้ง
ก่อนเสียงนกหวีดจะดังขึ้น
ไม่ใช่สัญญาณจบเกม
แต่เป็นสัญญาณว่า—
วันนี้ เขาชนะใจตัวเองแล้ว
และนั่นแหละ
คือชัยชนะที่ไม่มีใครแย่งไปได้
