วันแรกที่ผมเก็บมันมา
มันเป็นแค่ลูกแมวสีขาว ตัวเล็กเท่าฝ่ามือ
ขี้เซา กินเก่ง และชอบนอนบนหนังสือผมทุกคืน
ผมตั้งชื่อมันว่า “เมฆ” เพราะมันเบาเหมือนไม่มีตัวตน
แต่คืนหนึ่ง—
ท้องฟ้าฉีกออกเป็นสายฟ้า
เมฆลืมตาขึ้น ดวงตาสีทองส่องสว่าง
ลายอักขระโบราณปรากฏบนขนของมัน
และเสียงหนึ่งก็ดังก้องในหัวผม
“ผู้ถือสัญญา… เจ้าได้ปลุกข้าแล้ว”
ใช่
สัตว์เลี้ยงของผมไม่ใช่แมว
แต่มันคือ สัตว์เทพผู้พิทักษ์สวรรค์ชั้นเมฆา
พลังของมันสามารถเปลี่ยนชะตาโลก
แต่ต้องแลกด้วย—พลังชีวิตของผู้เป็นเจ้าของ
ผมควรกลัว
แต่กลับยิ้ม
เพราะตั้งแต่วันนั้น โลกที่เคยน่าเบื่อ
ก็กลายเป็นสนามรบของเทพ ปีศาจ และชะตากรรม
และผม…
เด็กธรรมดาคนหนึ่ง
ดันได้สัตว์เทพมาเป็นสัตว์เลี้ยงซะงั้น
คืนนี้ เมฆยังนอนบนหนังสือผมเหมือนเดิม
ต่างแค่ว่า—
ถ้ามีใครคิดจะทำร้ายผม
สวรรค์ทั้งชั้นอาจถล่มลงมาก่อนเขาจะได้ก้าวแรก
