ฝนตกในวันเปิดเทอม
ไม่ใช่ฝนธรรมดา แต่เป็นฝนที่ทำให้ใครบางคนเดินเข้ามาในชีวิตฉัน
โดยไม่ขออนุญาต
“ขอยืนหลบฝนด้วยได้ไหม”
เสียงของเขานุ่มกว่าละอองฝนที่ตกลงมา
ฉันพยักหน้า ทั้งที่หัวใจกลับสั่นเหมือนคนโกหกไม่เก่ง
เขาชื่อ ภีม
นักเรียนใหม่ ห้องข้าง ๆ
รอยยิ้มของเขาไม่หวือหวา แต่ดันติดอยู่ในหัวฉันทั้งวัน
ตั้งแต่นั้นมา
ฉันเริ่มเจอเขาบ่อยขึ้น—
ที่โรงอาหาร
ที่ห้องสมุด
ใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่ดอกหล่นเหมือนหิมะเมืองร้อน
เราคุยกันเรื่องเล็กน้อย
การบ้านที่ยากเกินไป
เพลงที่ฟังตอนดึก
และความฝันที่ไม่กล้าบอกใคร
ฉันไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่า
การรอเขาเดินมา
กลายเป็นเรื่องสำคัญของวัน
จนกระทั่งวันหนึ่ง
ฝนตกอีกครั้ง—
เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน
เขากางร่มให้ฉัน
แต่คำพูดของเขาทำให้ฉันเปียกยิ่งกว่าฝน
“ถ้าวันไหนฝนไม่ตก…
เธอยังอยากยืนข้างเรามั้ย”
ฉันไม่ตอบ
แค่ยิ้ม
แล้วจับชายเสื้อเขาไว้เบา ๆ
บางความรักไม่ต้องใช้คำอธิบาย
แค่ไม่ปล่อยมือ
ก็พอแล้ว
