ยายเคยพูดว่า
“บ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบ แค่เราไม่ตั้งใจฟัง”
หลังงานศพ บ้านเงียบจริงๆ
ไม่ใช่เพราะไม่มีเสียง
แต่เพราะไม่มีใครเรียกชื่อผมอีกแล้ว
ผมยังชงชาตอนเช้าเหมือนเดิม
ตั้งแก้วสองใบโดยไม่รู้ตัว
หนึ่งใบสำหรับผม
อีกใบ…สำหรับความเคยชิน
ทุกเย็น ผมนั่งตรงระเบียง
เก้าอี้ไม้ยังเอี๊ยดเหมือนเดิม
แต่ไม่มีเสียงบ่นว่า “นั่งหลังตรงหน่อย”
คืนหนึ่ง ฝนตกเบาๆ
ผมได้ยินเสียงยายชัดมาก
ไม่ใช่ในหู
แต่อยู่ในความทรงจำ
ผมร้องไห้ครั้งแรกในรอบหลายปี
ไม่ใช่เพราะคิดถึง
แต่เพราะเพิ่งยอมรับว่า เสียไปแล้วจริงๆ
วันถัดมา ผมเก็บบ้าน
ไม่ใช่เพื่อทิ้งของ
แต่เพื่อเก็บความหมาย
ผมไม่คุยกับเก้าอี้
ไม่ตั้งแก้วสองใบอีก
แต่ผมเริ่มเรียกชื่อยายในใจ
ทุกครั้งที่ทำสิ่งดีๆ ให้ใครสักคน
เพราะผมเข้าใจแล้วว่า
บางเสียงไม่ได้หายไป
มันแค่ย้ายมาอยู่ในสิ่งที่เราเลือกทำ
