ข้าชื่อซารีน่า อายุของข้าคือ18ปี ในวัยเด็กข้ามีคำสาปตั้งแต่เด็กๆ ทุกคนพากันหวาดกลัวข้า แม้แต่อาบน้ำหรือแตะต้องตัวข้ายังไม่มีใครกล้าแตะ ข้ารู้สึกเหงาและวังเวงภายในใจมาตลอด ท่านแม่ของข้าได้ตายไปตั้งแต่คลอดข้าออกมา ข้าเสียใจมากที่ท่านแม่จากไป แต่ข้ามีคำสาป
ตั้งแต่เกิด พ่อและพี่ๆก็พากันบอกว่าข้าเป็นคนฆ่าท่านแม่ตาย แต่ว่าข้าก็ยังคงมีแม่นมคอยดูแล ท่านดูกลัวข้ามาก แต่ว่าท่านก็คอยให้นมข้า พอเริ่มโตจนถึง17ปีแม่นมก็ได้ไปหยิบอาหารในห้องครัวมาให้ข้าอยู่บ่อยๆตั้งแต่ข้าอายุ6ขวบ ข้ารู้สึกขอบคุณแม่นมมากๆและมีความสุข จนวันนั้นมาถึง แม่นมก็ได้จากข้าไปเพราะความชรา ข้าก็ได้
กลับมานั่งเหงาและเศร้าเหมือนเดิมกับวันนั้น แต่เมื่อแม่นมตายไปท่านพ่อที่เคยบอกว่าข้าเป็นคนฆ่าท่านแม่ก็ได้กลับมาเลี้ยงข้า อาหารการกิน ชุดราตรีหรือชุดเดรส ห้องนอน
สวยๆทุกอย่างมันเป็นจริง ข้าดีใจที่ท่านพ่อเริ่มเปิดใจให้
ข้า แต่พอข้ามารู้ความจริงตอนที่ข้าออกไปเดินเล่นในห้องโถงทางเดิน ข้าได้ยินท่านพ่อพูดว่าจะขายข้าให้กับคนอื่น ข้าตกใจมาก และคิดที่จะหนีออกจากคฤหาสน์ของท่านพ่อให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้ทุกคนในบ้านรู้ว่าข้าแอบหนี ข้าได้หนีออกมาได้สำเร็จจนไปเจอรถม้าของใครกำลังขับมา ข้าจึงขอความช่วยเหลือจากเขาคนนั้นโดยไม่ร้กูว่าเขาคือดยุกแห่งเมืองอันหนาวเหน็บ
ข้าดีใจที่ตัวเองออกมาจากคฤหาสน์หลังนั้นมาได้ แต่พอมองไปยังคนที่นั่งอีกฝั่งคือชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลา ผมสีทองและตาสีแดงของเขานั้นดูสง่างาม แถมเขาดูสูงมากๆเลยด้วย ข้ากล่าวขอบคุณเขาไปก่อนจะนั่งเงียบแถมเขาดูจะไม่พูดอะไรด้วยซ้ำไปข้าได้แต่นั่งอ้ำอึ้งอยู่อย่างนั้นจนเขาเอ่ยปากพูดกับข้า
"เจ้าชื่ออะไร?"เสียงของเขานั้นดูมีเสน่ห์
"ข...ข้ามีนามว่าซารีน่าคะ"
"อืม...งั้นหรือ"
บทสนทนาระหว่างพวกเราก็ได้จบลง ข้าขอให้เขาส่งข้าไว้ที่โรงแรมของชนบทที่นี่และข้าก็ขอบคุณเขาก่อนเดินเข้าโรงแรม เพราะพรุ่งนี้ข้าต้องออกไปจากเมืองนี้ ข้าจึงได้เอาเงินที่ติดตัวมาจ่ายค่าห้องไป และขึ้นไปเพื่อหลับ..
ตัด
